Czy naprawdę stać nas na osłabienie zawodu położnej?

Oddajemy głos naszej Czytelniczce i mieszkance regionu, która postanowiła opisać temat budzący coraz większe emocje wśród kobiet, położnych i środowiska medycznego. Chodzi o planowane zmiany dotyczące kształcenia położnych i pielęgniarek. Publikujemy ten tekst jako społeczny głos w ważnej sprawie. Autorka patrzy na temat z perspektywy mamy i mieszkanki mniejszej miejscowości naszego regionu, gdzie rola położnych często wykracza daleko poza samą opiekę medyczną.

Czy naprawdę stać nas na osłabienie zawodu położnej?

W ostatnich dniach ogromne emocje wywołał projekt zmian dotyczących kształcenia położnych i pielęgniarek przygotowany przez Ministerstwo Zdrowia. Dla wielu osób to jedynie kolejna nowelizacja ustawy. Dla kobiet, matek i samych położnych – to temat znacznie poważniejszy. To pytanie o bezpieczeństwo zdrowotne kobiet w Polsce.

Także tutaj – w naszych małych miejscowościach i lokalnych społecznościach – położna często jest pierwszą osobą, do której kobieta zwraca się po pomoc, wsparcie czy zwykłą ludzką rozmowę. W mniejszych miastach i na wsiach dostęp do specjalistów bywa ograniczony, dlatego rola położnych jest jeszcze ważniejsza niż w dużych aglomeracjach.

Ministerstwo Zdrowia przekonuje, że zawód położnej nie zostanie zlikwidowany. Zmienić ma się jedynie model kształcenia: przyszła położna miałaby najpierw ukończyć trzyletnie pielęgniarstwo, a następnie półtoraroczne kształcenie położnicze.

Na pierwszy rzut oka może brzmieć to rozsądnie. Problem polega jednak na tym, że położnictwo nie jest “dodatkiem” do pielęgniarstwa. To osobna, wyspecjalizowana dziedzina medycyny dotycząca zdrowia kobiet – od narodzin przez dojrzewanie, ciążę i poród, aż po menopauzę.

Położna to nie tylko osoba obecna przy porodzie. To specjalistka wspierająca kobiety w najważniejszych i najtrudniejszych momentach życia. Pomaga po stracie ciąży, wspiera młode mamy, edukuje, prowadzi profilaktykę, opiekuje się kobietami w połogu, ale także kobietami dojrzałymi, w okresie menopauzy czy problemów hormonalnych.

Dlatego wiele środowisk medycznych i organizacji kobiecych alarmuje, że skrócenie i “uzupełnienie” ścieżki położniczej może oznaczać realne obniżenie standardów opieki.

Fundacja Rodzić po Ludzku w swojej petycji zwraca uwagę, że proponowane zmiany mogą prowadzić do dalszego ograniczenia kobietom dostępu do specjalistycznej, ciągłej i podmiotowej opieki. Podkreśla także, że bezpieczeństwo zdrowotne kobiet zaczyna się od szacunku dla specjalistek, które opiekują się nimi każdego dnia.

I trudno nie zadać sobie pytania: dlaczego zamiast wzmacniać położnictwo, próbujemy je “włączyć” do innego zawodu?

To trochę tak, jakby uznać, że skoro dwa zawody częściowo się zazębiają, to można uprościć jeden kosztem drugiego. Tymczasem każda specjalizacja medyczna wymaga osobnych kompetencji, doświadczenia i wieloletniego przygotowania.

Niepokój budzi również argument, że zmiany mają pomóc rozwiązać problem braku pracy części położnych. Czy odpowiedzią na kryzys naprawdę powinno być osłabianie odrębności zawodu? A może raczej tworzenie większej liczby miejsc pracy, rozwijanie opieki okołoporodowej i lepsze wykorzystanie kompetencji położnych w systemie ochrony zdrowia?

W tej dyskusji najważniejsze nie są polityczne hasła ani statystyki. Najważniejsze są kobiety. Nasze córki. Nasze matki. Pacjentki, które w momentach lęku i bezradności potrzebują specjalistki przygotowanej właśnie do opieki nad nimi.

Bezpieczeństwo kobiet nie zaczyna się na sali porodowej. Ono zaczyna się od jakości kształcenia tych, którym powierzamy zdrowie i życie kobiet na każdym etapie życia.

Dlatego zachęcam wszystkich mieszkańców naszego regionu do zapoznania się z projektem zmian oraz do przeczytania petycji przygotowanej przez rodzicpoludzku.pl.

Każdy głos ma znaczenie.

Sprawa dotyczy bezpieczeństwa kobiet – także naszych córek, sióstr, żon i matek.

Oliwia Nitendel