Felieton

Wykład Wojciecha Czeskiego pt. Zygmunt Szczęsny Feliński – ambasador pamięci historycznej Rzeczypospolitej Mosińskiej, który został wyłożony podczas ostatniej, uroczystej Sesji Rady Miejskiej, 17 maja 2019 roku w Mosińskim Ośrodku Kultury.

Minął niemal rok od kulminacji obchodów 170-lecia Rzeczypospolitej Mosińskiej. Pamiętamy o postaci Jakuba Krauthofera Krotowskiego, jednak do szerszej świadomości mieszkańców nadal nie przebiła się wieść o innym z bohaterów tamtych ważnych dni. Mowa tutaj o świętym arcybiskupie Zygmuncie Szczęsnym Felińskim (1822-1895).

Po lekturze tekstu kolegi Tomasza Kaczmarka z zeszłego numeru Gazety („Adam Wodziczko zapomniany”) zdałem sobie sprawę, że w listopadzie 2018 roku przegapiliśmy jeszcze jedną, okrągłą rocznicę śmierci wybitnej osobowości związanej z Mosiną. Sam biję się w piersi, że nie popisałem się refleksem w sprawie przypomnienia o sześćdziesiątej rocznicy profesora Stanisława Wincentego Kasznicy, która przypadła na dzień 17 listopada 2018 roku.

Rok 2018 był rokiem szczególnym, bo jak wszystkim wiadomo obchodziliśmy setną rocznicę odzyskania niepodległości oraz setną rocznicę Powstania Wielkopolskiego. Licznymi uroczystościami upamiętniliśmy ludzi, którzy w czynny sposób przyczynili się do tych zwycięstw, które po 123 latach dały nam wolne państwo. Takich ludzi bez wątpienia możemy nazwać patriotami i jesteśmy im winni pamięć i szacunek. Ale czy pamiętamy o wszystkich, czy czasem kogoś nie pominęliśmy?

Trwają obchody 170. rocznicy powstania Rzeczypospolitej Mosińskiej. W ferworze świętowania, wspomnień i zabawy trzeba jednak podjąć próbę zadumy nad tymi wydarzeniami, które z perspektywy czasu nie wydają się być tak radosnymi. Zanim jednak o tym, chciałbym skupić się na dwóch etapach z życia Jakuba Krauthofera-Krotowskiego.

W twórczości Józefa Mackiewicza każdy znajdzie coś dla siebie – powieści historyczne, opowiadanie z morałem, felietony, reportaże, listy, wspomnienia czy dzieła polityczne. Trudno jednak o bardziej wyróżniającą się pozycję w twórczości autora niż „Sprawa mordu katyńskiego. Ta książka była pierwsza”. Dzieło wyjątkowe, łączy bowiem w sobie bardzo osobiste wspomnienia z niezwykłymi opisami oraz antykomunistyczną swadą polemiczną. Sam uważam ją za najważniejszą pozycję w niezwykle bogatym dorobku „ptasznika z Wilna”.

Jednym z częściej spotykanych zwrotów nowomowy komunistycznej było słowo „reakcjonista” czy „reakcja”, znane zwłaszcza ze słynnego plakatu propagandowego „olbrzym i zapluty karzeł reakcji” wymierzonego w żołnierzy Armii Krajowej. Słowa tego użył także premier PRL Józef Cyrankiewicz, który w jednej ze swoich mów zaliczył Józefa Mackiewicza do „zaciekłego koła międzynarodowej reakcji”. Warto w tym miejscu pochylić się nad samym znaczeniem tego pojęcia oraz tym, czy faktycznie wspomnianego pisarza można zaliczyć do grona reakcjonistów.

W ramach rubryki pod tym tytułem przedstawiamy Państwu kolejny dowód na… Już jako kilkuletnia dziewczynka straciła głowę dla koni. Rodzice byli bezradni, musieli zaakceptować tę miłość i zainteresowania córki. Edyta tak pokochała konie, że od tamtego czasu jej życie zawsze wiązało się z tą pasją. Jako młoda dziewczyna świetnie jeździła konno, potem została instruktorem jazdy.

Do stałego elementu pisarstwa Józefa Mackiewicza należało niewątpliwie głoszenie opinii idącej nieraz radykalnie pod prąd głównego nurtu. Odwaga, bezkompromisowość i suwerenność myślenia pisarza była często przyczyną „świętego oburzenia” środowisk emigracyjnych. Mackiewicz poruszał się bowiem po nieprzetartych szlakach przemilczanych tematów, których opisywanie było w jego czasach niczym wsadzanie kija w mrowisko.

Przedstawiamy kolejny artykuł z serii „Czy jest miłość” – tym razem to historia pewnego zająca opowiedziana przez jego opiekunów. Mamy nadzieję, że materiał zachęci Państwa do poszukiwania przejawów miłości w otaczającym świecie, a także refleksji na ten temat – wszak jednym z przejawów miłości jest właśnie obdarowanie drugiego wolnością… I dotyczy to także naszych, międzyludzkich relacji.

O banknotach, których wartość obniżyła się wskutek inflacji zwykło się żartobliwie mówić, że można nimi wytapetować mieszkanie lub powiesić… w „dwóch zerach”. Taki żart zrodził zapewne pomysł wykorzystania papieru toaletowego do umieszczania na nim satyrycznych rysunków.

Prezentujemy krótką, lecz bardzo wzruszającą relację o tym, jak zwierzęta reagują na stratę swojego pana. Mamy nadzieję, że pytanie zadane w tytule będzie jedynie pytaniem retorycznym, a temat skłoni Czytelników do poszukiwania przejawów miłości w otaczającym świecie.

– Co by tutaj nie powiedzieć, to jest jakaś legenda, która nasze miasto rozsławia, a przecież w każdej legendzie tkwi odrobina prawdy – tak zaczął swoją krótką opowieść pan Jacek. Jak dokładnie było, tego nie wiem, bo wszystkie wiadomości są przekazywane, wie pan, pocztą pantoflową „na imieninach” i w gronie rodzinnym.

Na łamach Gazety zdarzyło mi się już popełnić w zeszłym roku artykuł o Józefie Mackiewiczu. Cóż to jednak jeden, krótki tekst! To jak kropla w morzu potrzeb rozpropagowania jego pism, które niewątpliwie powinny być znane szerszemu gronu odbiorców. Stąd też postanowienie, iż od czasu do czasu będę wracał do omawiania twórczości tego zdecydowanie niedocenianego, wybitnego polskiego pisarza.

Mam 40 minut oczekiwania na pociąg do Warszawy. Postanawiam załatwić w tym czasie bilety grupowe na zaplanowany 13 lipca wyjazd mosińskiej młodzieży do Sejmu RP.

Gdy burza złapie cię w otwartym terenie postaraj się nie być najwyższy, złącz stopy i przykucnij, w żadnym wypadku nie kładź się na ziemi. Poszukaj obniżeń terenu. Na pewno wielu z nas spotkało się określeniem „grom z jasnego nieba”, ale jestem pewien, że mało kto wie skąd pochodzi to określenie.

Od pewnego czasu coraz częściej nękają nas burze, co jest tego powodem? Ponieważ w tych dniach czeka nas kolejny spektakl pogodowy, warto się przyjrzeć procedurze powstawania burz, a oto one:

Ten film to także doskonały dowód na to, że prawda zawsze zatryumfuje, że nie da się jej zadeptać i zakrzyczeć. To także odpowiedź na to, dlaczego młodzi ludzie szukają autorytetów w przeszłości naszej Ojczyzny i natrafiają na żołnierzy wyklętych.

Rozmowa ze Stasiem – junkiem nad junkami – co onegdaj miała miejsce w kinie bukowskim. – Czy ty jeszcze promujesz tego Eleganta z Mosiny? – ????

Sybiracy w złocie i srebrze – tak o tych monetach napisała prasa osiem lat temu, gdy Narodowy Bank Polski wprowadził do obiegu trzy monety kolekcjonerskie. Monety upamiętniające Sybiraków – Polaków z Kresów Wschodnich, którzy zostali deportowani – wywiezieni przymusowo przez Rosjan na Sybir. Polacy byli wywożeni początkowo do carskiej Rosji a potem do Związku Radzieckiego.