Felieton

W sytuacjach podobnych do niedzielnej tragedii, łączna wysokość odszkodowań może wynieść nawet kilkaset tysięcy złotych. Z reguły więc, sprawca takiego wypadku będzie do końca życia spłacał swój dług. Oczywiście już sama obawa przed odebraniem komuś życia i zdrowia powinna być wystarczającą przestrogą przed wsiadaniem za kierownicę po spożyciu alkoholu. Niestety jednak, często tak nie jest. Może zatem strach przed dożywotnim bankructwem wywoła pożądany skutek prewencyjny?

Napoleon Bonaparte powiedział, że „historia to uzgodniony zestaw kłamstw”. Ta mądrość staje się bardzo wyraźna, gdy przyjrzymy się najnowszej historii Polski, zwłaszcza tej pisanej po II Wojnie Światowej. Nadal sporo w niej mitów, stereotypów, a nawet celowych przekłamań. Świetnie w latach 90-tych zdemaskował to młody wtedy naukowiec, a dzisiaj profesor, Marek Jan Chodakiewicz.

Wierzba była nieodłącznym elementem naszego krajobrazu, jeszcze niedawno występowała masowo, zwłaszcza nad wodami. Obrastała łąki i pastwiska. Drogi polne z wioski do wioski były obsadzane wierzbami, nawet w naszej stosunkowo suchej okolicy.

Jakże niewielu użytkowników dzisiejszych komputerów, procesorów czy wielu innych maszyn zdaje sobie sprawę, iż ich prawidłowe działanie zawdzięcza wcześniejszemu wynalazkowi radiofonii oraz jej dynamicznemu rozwojowi w początkach dwudziestego wieku. Cewki, kondensatory, udoskonalenia oporników, a także lampa to sprzęty, które pojawiły się wraz z omawianym środkiem przesyłu informacji.

Po lekturze powieści Martina uciekłem w popłochu do tolkienowskich krain, nie mogąc zdzierżyć hektolitrów krwi i fascynacji brzydotą.

A to ci dopiero historia, no patrzcie, patrzcie i szybko czytajcie! – Ja, proszę pana, przez tyle lat mieszkałam na rynku, to bym nie miała wiedzieć czegoś o elegancie z Mosiny? No nie, proszę pana, ja zaraz chętnie wszystko opowiem, bo wy jesteście młodzi (stosunkowo) i wszystkiego możecie nie wiedzieć.

Każdy z nas chciały czuć się bezpiecznie w swojej okolicy. Człowiek, jakby to sama natura mu podpowiadała, dąży do stworzenia utopii. Nierzadko te zapędy prowadzą do bardzo ciekawych i pożytecznych rozwiązań.

Leżę sobie w szpitalu na Długiej, leżę po zawale, sytuacja opanowana, stent wszczepiony, leżę jak napisałem na początku, wokół cisza i spokój, no żyć nie umierać (to takie popularne powiedzenie). Ciśnienie, temperaturka, jedna pigułka różowa, jedna niebieska (chyba), jakieś gorzkie świństwo białe, ale podobno dobrze pomaga, jeszcze tylko kontrolnie krew, śniadanko, obiadek, kolacyjka i spać.

Z kolei panu Janowi z Czempinia trudno było przerwać, kiedy zaczął mówić, a gadane miał jak nie wiem co.

Trudno zachęcić przeciętnego czytelnika do sięgnięcia po literaturę filozoficzną. Nie pomogą nawet zapewnienia, że przecież filozofia traktuje o rzeczach prostych, które dotyczą każdego. Wystarczy jednak odrobinę skupienia i przy odpowiednim doborze lektur możemy zostać pięknie zachęceni do zgłębiania myśli filozoficznej. Warto zacząć od starożytności, konkretnie od Platona.

Przysłowie mówi, iż człowiek uczy się całe życie. Sprawdza się ono całkowicie po skończeniu etapu edukacji, gdy jesteśmy wielce przekonani, że wiemy już wszystko. Zdobywanie wiedzy prowadzi jednak to banalnego wniosku, że coraz więcej wiemy o tym, jak wielki jest nasz obszar niewiedzy. Kształcenie się powinno zatem polegać na uczeniu się pokory wobec ogromu niemożliwej do ogarnięcia jednym umysłem wiedzy, niż umacnianiu się w postawie „wiem już wszystko”.

Ciepły, burzowy, gwałtowny, ale też rumiany, truskawkowy, pachnący już wakacjami: krochmalem śnieżnobiałych kołnierzyków uczniów kończących rok szkolny, pełnią niepokoju i nieprzespanymi nocami studentów rozpoczynających sesję, a w oddali słychać już gwar nadmorskich plaż, krzyki mew, szepty w kolejce na Kasprowy Wierch…

Mimo, iż nie byłem obecny na mosińskich uroczystościach związanych z kanonizacją Jana Pawła II oraz Jana XXIII, zostałem poproszony o napisanie tekstu podsumowującego to podniosłe wydarzenie.

Od Władka dowiedziałem się ciekawych rzeczy.

„(…) 25 stycznia 1945 roku Mosina znalazła się po prostu pod nową okupacją.”

Mini dialog trzech znajomych z Poznania: Mariana, Michała i jego żony:

Mamy w naszej rodzimej historii wybitnych myślicieli, lecz nie wszyscy z nich są należycie docenieni. Ponadto gdzieś znikają w natłoku drugorzędnych, niewiele znaczących postaci. Uważam, że należyte miejsce w pierwszej lidze polskich myślicieli stale trzeba dzisiaj przywracać historykowi i filozofowi Feliksowi Konecznemu.

Halo! Dzień dobry! Czy dodzwoniłam się może do pana (tutaj nazwisko pana Romana, znane nie tylko Redakcji)? To świetnie się składa, moje nazwisko (tutaj pada szybko nazwisko osoby dzwoniącej), bo właśnie mam dla pana od naszej firmy Prąd-eko ofertę współpracy.

„(…)Niejednokrotnie można usłyszeć, że telewizor to „złodziej czasu”. Jest to jednak dosyć specyficznie działający złodziej, któremu sami otwieramy na oścież drzwi własnego domu i wystawiamy na widok wszystkie kosztowności.”

Panie, niech pan już przestanie o tym Elegancie, ja już tego nie mogę słuchać, bo tego nie da się słuchać. Obojętnie, co by tam powiedzieć, różne rzeczy przecież można wymyślać, prawda? Jak pan sam widzi, ludzie potrafią fantazjować na poczekaniu. Nie na tym przecież polega przekazywanie naszej historii, tylko na konkretnych przypadkach, a nie dopisywanie sobie nie wiadomo jak chwalebnych wydarzeń. Że niby od Napoleona bierze swój początek albo jeszcze wcześniej, aż od Stefana Czarnieckiego.